همه چــی خوبــه در حد تیـــم ملی اسپانیـــا ، کاملا جدی می گم

صحبت کردن با یکی از دوستام ، غیر مستقیم چیزایی رو بهم یاد آوری کرد ، که عالی و فوق العاده بودن و نتیجش این بود که امروز فوق العاده طی شد :)

امروز جشنواره سازه های ماکارونی تو دانشکده فنی بود که جولوی دانشکده ماست، واااای مهندسا کل محوطه که هیچ ، شیمی رو هم با محوطه ی خاصش گذاشته بودن رو سرشون ، صداشون تا دانشکده ی ما می رسیـــد :دی ولی چه انرژی ای از خودشون تخلیه کردن ، فک کنم شب صدای همه شون گرفته باشه :دی

سمینار یک هفته ای بین المللی هم که تو دانشکده ما برگزار شده بود ، امروز اختتامیش بود .

کلا روز خوبی بود

فصل امتحانات شده و هر وقت قلم برمیدارم بنویسم ، قلم فقط واکنش می نویسه

تو را به وسـعت اندازه های غــیرقابل فــهم دوستت دارم .

و هر روز محکم تر از دیروز وابسته ی تلنگرهای نابه هنگامت می شوم

چــه ضبر دستانه سکــوت رویاییم را به میدان بازی های خود می کشــی

و چــه هنرمنــدانه پهنای آرامش را در اوج قله های تیــزِ تلاتم پر تعادل نشانده ای

شاید به بهانه همین ظرافت ها قسم نامه ایستادگی هایم را با خون برایت مهر می کنم

تضمینی بالاتر ؟

با اطمینان باور کن "در معنای واقعـــی ، ناب ترین همراه ثانیه هایت خواهم بود"

تو هم با من بساز

از آن ساز های مست کننده ی بی مِی !

چنان سازی بزن که دستان خودت به وجــد آیــد

منم هستم .

پ.ن:مخاطب : زندگی .

همیشه موفقیت انجام دادن صحیح و به موقع کارها نیست! گاهی انجام ندادن بعضی کارها هم یک موفقیت بزرگی هست که شاید نشه براش میزان تعیین کرد.اون روز که استادم تو زندگیم موشکافی می کرد با خودم فکر می کردم انتخاب درست هم یک موفقیت به حساب میآد .بعضی دو راهی ها هستن که انتخابت شاید تورو پیش بقیه بالا و پایین نکنه اما در درون خودت در اوج قله موفقیت ایستاده باشی.

موفقیت کشف یه راه جدید ،اختراع یک ابزار ، شاگرد اول شدن نیست ! اینا نتیجه یِ یک نوع برتری از خلاقیت به علاوه ی تلاش هستن ، تنها نتیجه هستن !

به نظر من زمانی موفقیت رو در دستان خودت به سمت اوج بلند کردی که حس رضایت در عمق وجودت موج می زنه :)

پ.ن: صبح ساعت8 آزمایشگاه ، ظهر ساعت 2 امتحان ، عصر ساعت 5 عروسی ، به همشونم رسیدم ، چه رسیدنی

در طول عمرم تا به اینک، از همان ابتدای نفس هایم، با "او" خوش بــودم . او در من طوری عجین بود گویی سالها قبل از بودنِ من، آموزشش دادنم . نگاهم ، لبخندم ، حتی قدم هایم او را در من _ از نگاه دیگری هویدا می کرد و این را بارها و بارها بر من متذکر شده بودند.

اگر بخواهم عمق حادثه را به تصویر کشم، این که    "من با او معنا می شدم"

من بدون او هیچ بودم ، سست بودم ، نه از آن هیچ های شعار گونه در نوشته های آبکی عاشقانه ! از آن هیچ های پـــوچ .

      می دانی "او" کــه بود ؟

                                      غرورم

و اما تو ...

مراقب غرورم باش  

همین .

هر کسی از ظن خود شد یار من     ***    از درون من نجست اسرار من

!